Wellicht heb je het gesprek al meerdere keren met jezelf in je hoofd gevoerd. De volgende stap is met de persoon in kwestie.

Dit is het verhaal van Agnes (een fictieve naam), werkzaam bij een consultancybedrijf. Voor het eerst zou ze een vergadering voorzitten en de spanning was behoorlijk aanwezig. Zou het lukken? Was ze wel klaar voor deze rol?

De vergadering begon goed. Agnes voelde zich langzaam ontspannen. Totdat haar collega, die zelf ook regelmatig vergaderingen leidde, haar voortdurend onderbrak met suggesties over hoe zij het “beter” kon doen.

Agnes hield zich even stil, pakte zich samen, maar de frustratie groeide. Dit was absoluut niet wat ze er nog bij kon hebben!

Toen de vergadering ten einde liep, was het tijd voor lunch. Agnes wilde haar collega het liefst mijden, maar toch ging ze aan hetzelfde tafeltje zitten. Ze wist dat ze iets moest zeggen over de onderbrekingen en de kritiek.

Ze probeerde voorzichtig een opmerking te maken over de vergadering. En toen, op dat moment, sloeg ze dicht. Het lukte haar niet er iets over te zeggen.

En je raadt het al… In haar hoofd was het heel duidelijk en helder. Ze wilde eigenlijk het volgende zeggen:

• Ik vond het vervelend dat je me steeds onderbrak.
• Ik wil graag zelf de vergadering leiden.
  Als ik advies wil, vraag ik het wel.

Agnes begon direct met zichzelf te redeneren:

• Ach ja, misschien bedoelde ze het niet zo.
• Misschien stel ik me aan.
• Misschien maak ik het groter dan het is.

Ze probeerde maar weer neutraal te doen, ze zou er wel overheen komen.

En net als in deel 1 van deze serie, ging ze onderhandelen met zichzelf, waardoor ze haar gevoelens hierover ondergeschikt maakte.

Het probleem is niet dat je niet weet wat je moet zeggen.

Nee, het probleem is dat je jezelf op dat moment nog niet genoeg toestemming geeft om het ook daadwerkelijk te zeggen.

• Je voelt dat iets niet prettig is.
• Je grens wordt overschreden.
• Je hebt zelfs de woorden al in je hoofd.

Maar zodra het moment daar is, komt er iets tussen:

• Je wilt de ander niet kwetsen.
• Je wilt niet lastig zijn.
• Je wilt de sfeer niet verpesten.
• Je begint aan jezelf te twijfelen.

En voor je het weet, heb je weer ingeslikt wat je eigenlijk wilde zeggen. Nietwaar?

Ook al kun je het niet op het cruciale moment zeggen doordat je je geblokkeerd voelt, je kunt er altijd op terugkomen.

Ik weet het nog goed. Toen ik een jaar of 25 was vond ik het erg moeilijk om voor mijzelf op te komen.

Ik had een opdracht afgerond voor een kinderfestival en werd niet correct uitbetaald. Ze gaven te weinig, niet het afgesproken bedrag.

Pff… balen.

Ik durfde niet te bellen om te zeggen dat het niet klopte, het was tenslotte ook niet zoveel minder. En hier gaat het al mank, ik ging met mijzelf in onderhandeling.

Zal ik er iets van zeggen?
Is het bedrag het wel waard?
Misschien moet ik het maar laten zitten.

Na veel wikken en wegen heb ik de volgende dag ‘de stoute schoenen aangetrokken’. De woorden kwamen moeilijk uit mijn mond, maar toch gezegd dat ik het er niet mee eens was.

Zij reageerde direct kordaat en ik viel stil. En heb het over mij heen laten komen.

Wat ik erg vond was dat ik niets meer durfde te zeggen, en dát voelde voor mij niet goed. Ik had bij mijn gevoel willen blijven en mijn punt maken.

Nadat ik de hoorn had opgelegd, reageerde ik emotioneel, ik was zo boos! Dat klonk dan wel krachtig maar zo voelde het niet. Ik vond dat ik niet trouw was gebleven aan mezelf.

Ik had zo graag gewild dat ik toen beter voor mezelf had kunnen opkomen, ongeacht of het me uiteindelijk wel of niet gelukt zou zijn om het geld terug te krijgen.

Want daar ging het voor mij uiteindelijk om.

Niet alleen om die paar guldens.

Maar om hoe ik mezelf voelde in dat moment.

Ik gaf mezelf op mijn kop en ervaarde nóg minder vertrouwen in mezelf.

Voor jezelf opkomen betekent niet dat je ineens kordaat, hard of assertief moet reageren.

Het gaat er niet om dat je de perfecte woorden hebt.
Of dat je de ander overtuigt.

Het gaat erom dat je jezelf niet opnieuw in de steek laat.
Dat je voelt wat iets met je doet en jezelf toestemming geeft om daar iets mee te doen.

Misschien direct.
Misschien pas later.
Misschien op een rustige manier die helemaal bij jou past.

Je hoeft geen andere vrouw te worden om voor jezelf op te komen. Je mag leren vertrouwen op wat jij voelt en daar woorden aan geven.

Zo blijf je trouw aan jezelf.